Κάθε φορά που κάποιο project έβγαινε “on air” ένοιωθα, όπως κάθε designer, σαν πατέρας που βλέπει το παιδί του να γεννιέται. Ή έτσι νόμιζα…

Πριν μερικές εβδομάδες είδα πως είναι πραγματικά. Πίστευα πως ο ενθουσιασμός των πρώτων ημερών με δυσκόλευε στο να εκφράσω αυτή την κατάσταση, αλλά ακόμη και μερικές εβδομάδες αργότερα δεν μου είναι εύκολο.

Μόνο όταν το ζήσεις καταλαβαίνεις. Και αρχίζεις να βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά. Από τα απλά καθημερινά, ως το design και τελικά τα πάντα. Ακούγεται τετριμμένο και ίσως κάπως “cheesy” αλλά είναι αλήθεια. Είναι κάτι που κάποια στιγμή στη ζωή του, ο κάθε δημιουργικός (κατάλαβες) θα πρέπει να ζήσει.

Είναι πράγματι το biggest project ever.

Στο εύχομαι.

Ξεκινώντας πριν λίγο καιρό μια έρευνα για τις διαφορές στο web design για ποντίκια και οθόνες αφής έκανα ένα σημαντικό λάθος. Θεώρησα ότι το ποντίκι ήταν το “φυσιολογικό”. Ότι από εκεί θα έπρεπε να ξεκινήσω. Έτσι, αυτό που δεν υπολόγισα είναι ότι πριν από την εμφάνιση του ποντικιού υπήρχε μια άλλη μέθοδος κατάδειξης και αλληλεπίδρασης.

A glimce

Πρώτα, όμως, ας ξεχάσουμε για λίγο τον υπολογιστή και ας δούμε πώς αλληλεπιδρούμε με τα διάφορα περιβάλλοντα (interfaces) στην καθημερινότητά μας. Πως επιλέγουμε τη θερμοκρασία στο φούρνο, το σταθμό ή την ένταση στο ραδιόφωνο, πως ξεφυλλίζουμε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα, πως δείχνουμε μια κατεύθυνση σε κάποιον που ζητά οδηγίες, πως γράφουμε το όνομά μας στην αμμουδιά; Υπάρχει λοιπόν, κάτι άλλο, πιο εύκολο, πιο βολικό και που το έχουμε πάντα μαζί μας. Το δάχτυλο. (more…)

Άλλος ένα “διαγωνισμός” λογοτύπου. Από αυτούς που τους τελευταίους μήνες έχει γεμίσει ο τόπος. Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί . Μια ματιά να ρίξεις στο Facebook, στο +design και το vcdc, και θα δεις δεκάδες. Από το ιστορικό, πλέον, #logo31 και μετά, σαν ειρωνεία.

Το ρίξανε όλοι στις ψηφοφορίες Borat* σαν αυτή. Βγαίνει μια ανακοίνωση, δεν αποκλείει κανέναν, βάζουμε ένα βραβείο, και μια ημερομηνία κατάθεσης που δεν φτάνει να διαβάζεις τους όρους τους διαγωνισμού, βάζουμε και μια κριτική επιτροπή, αφήνουμε την ψηφοφορία στο κοινό (το νέο τρεντ) και τελικά βγάζουμε το νικητή. Όλοι ευχαριστημένοι. Δημοκρατία, σόσιαλ μίντια, κοινωνικό ντιζάιν, όλα μια σαλάτα. Like!

Λοιπόν, ξέρεις πότε άρχισαν όλα; Όταν αυτός ο κρετίνος ο Μαρκ Ζούγκεμπερκ ανακάλυψε το Λάικ. Δεν λέω να φτάσουμε σε υπερβολές και να “κάψουμε” το Facebook, αλλά όταν το χρησιμοποιεί για κάτι, ας το ψάχνει λίγο παραπάνω, βρε αδερφέ. (more…)

Το Twitter παρουσίασε σήμερα ένα νέο UI, το οποίο αρχικά εμφανίστηκε στην web έκδοση (browsers) αλλά και σαν update στις εφαρμογές για κινητά (iPhone και Android), ενώ σύντομα περιμένουμε και αυτή για το iPad.

Προσωπικά χρησιμοποιώ τον web client αλλά και το Twitter από iPhone οπότε θα μιλήσω γι’αυτά.

Το πουλί μεγάλωσε.

Το Twitter ποτέ δεν είχε σαφή περιγραφή και προορισμό. Ούτε καν business model. Από την πρώτη ερώτηση που υποτίθεται πως απαντούσες “Τι κάνεις τώρα;” μέχρι το “Το συμβαίνει τώρα;” και τελικά στο καινούγιο “Compose new Tweet” (;;;) έχουν αλλάξει πολλά σ’αυτή την πλατφόρμα, πόσο μάλλον στον τρόπο που τη χρησιμοποιεί ο καθένας.

Εδώ και καιρό βλέπω το Twitter σαν ένα μεγάλο grassroots news agency (πρακτορείο ειδήσεων από το κοινό). Και έτσι το χρησιμοποιώ. Πολλές λίστες και λίγοι following. Διαλέγεις την κατηγορία που θέλεις να διαβάσεις ανάμεσα σε θεματικές που έχεις ορίσει εσύ. Παραδείγματα λιστών: Greeks (τοπική επικαιρότητα, απόψεις, συζητήσεις), Design (το αναμενόμενο) κλπ. (more…)

Η ολοένα και μεγαλύτερη ενασχόληση σχεδιαστών με το χώρο του digital και interactive, η ανάπτυξη νέων εργαλείων, οι νέες τεχνολογίες (hardware και software) αλλά και η συνολική γνώση και εμπειρία που αυξάνεται συνεχώς σε παγκόσμιο επίπεδο, βοήθησαν το web design να εξελιχθεί δραματικά τα τα τελευταία χρόνια.

Η Google ως μια εταιρεία που βρίσκεται στην καρδιά του web, έχει στραφεί προς το design σε μεγάλο βαθμό. Κορυφαίο παράδειγμα αυτής της στροφής είναι ο καθολικός ανασχεδιασμός όλων των υπηρεσιών της σε ένα ενιαίο art direction με ξεκάθαρο UI (user interface) όπως color coding, τυπογραφία κλπ. αλλά και UX (user experience) όπως πλοήγηση, κοινός λογαριασμός χρήστη κλπ.

Εκτός όμως από το “εταιρικό” design της, έχει προχωρήσει πολύ και στην εξέλιξη της λειτουργικότητας του web design, με τα Chrome Experiments. τα οποία, σύμφωνα με την ίδια, είναι: «μια βιτρίνα για δημιουργικά web experiments, η πλειονότητα των οποίων έχει σχεδιαστεί με τις πιο σύγχρονες ανοιχτές τεχνολογίες, όπως HTML5, Canvas, SVG, και WebGL. Όλα αυτά τα πειράματα έχουν σχεδιαστεί και παραχθεί από ταλαντούχους καλλιτέχνες, σχεδιαστές και προγραμματιστές από όλο τον κόσμο». (more…)

Τους “γνώρισα” μέσω του Zpi. Πάνε μερικοί μήνες από όταν μου ανακοίνωσε ότι, ανάμεσα στα άλλα που καταπιάνεται, θα ανοίξει ένα ανεξάρτητο label, την Sudden Pause. Πρώτο του project θα ήταν ένα 7″ βινύλιο για τους Sugar Factory.

Οι Sugar Factory δημιουργήθηκαν το 2009 από τον Stelreverb (κιθάρες, samples) και την Sophie K. (ακορντεόν, μπάσο, samples) . Εμπνευσμένοι από την αυτοσχεδιαστική σύγχρονη μουσική και τις μελωδικές γραμμές ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, αναμιγνύουν ‘γλυκές’ μελωδίες κλείνοντας το μάτι στους βιομηχανοποιημένους ήχους! (more…)

Μπορεί το site που επισκέπτονται καθημερινά εκατομμύρια χρήστες να έχει καλό design; Ναι. Θα έπρεπε να έχει; Σίγουρα. Έχει; Χμ…

Το μεγαλύτερο site κοινωνικής δικτύωσης ξεκίνησε με εμφανή έλλειψη σχεδιασμού. Υπήρξε μια πρώτη μελέτη σε επίπεδο χρηστικότητας (usability) και κάποιες βασικές λύσεις σε επίπεδο σχεδιασμού περιβάλλοντος χρήστη (UI = user interface) αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.

Οι λόγοι για τους οποίους το Facebook έφτασε εκεί που είναι σήμερα είναι πολλοί και διάφοροι, αλλά δεν θα τους αναλύσουμε σ’αυτό το άρθρο. Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το design του και πιο συγκεκριμένα η εξέλιξή του στους τελευταίους μήνες.

Πριν λίγο καιρό, είδαμε μια μεγάλη αναβάθμιση σε εργαλεία και χαρακτηριστικά, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο από πλευράς σχεδιασμού. Έφτασε όμως, πριν λίγες εβδομάδες, η μέρα του f8, του ετήσιου “συνεδρίου” του Facebook όπου παρουσιάζει κάθετι νέο. Εκεί ο Mark Zuckerberg παρουσίασε πολλές αλλαγές σε επίπεδο λειτουργιών αλλά και σχεδιασμού. (more…)

Προσπάθησα να μη γράψω “εν θερμώ”, έτσι μετά από δύο μέρες και αρκετές συζητήσεις με συναδέλφους και γνωστούς, προσπαθώ για μια πρώτη καταγραφή του “ertwebgate”.

Η ΕΡΤ

Πριν κάποια χρόνια εμφανίστηκε το κίνημα “Δεν πληρώνω ΕΡΤ”. Τότε, μάλιστα, η κρίση ούτε είχε φανεί. Από τότε αναθερμαίνεται ανά τακτά διαστήματα, χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, ο λογαριασμός της ΔΕΗ μοιάζει πως θα αντικαταστήσει το χαρτί της Εφορίας.

Οι διαγωνισμοί

Τα τελευταία 2-3 χρόνια παρατηρείται στην Ελλάδα μια έξαρση σε κακοοργανωμένους (για να μη πω “κακοστημένους”) διαγωνισμούς design, με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτόν του λογοτύπου της Ολυμπιακής και πιο αστείο αλλά εξίσου ενδεικτικό αυτόν του λογοτύπου της ΟΝΝΕΔ, γνωστός και ως #logo31. (more…)

Πριν λίγους μήνες με προσέγγισε η ομάδα του Netrobe με μια πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Μια εφαρμογή (web και mobile app) όπου θα μπορείς να κάνεις διαχείριση την γκαρνταρόμπα σου φωτογραφίζοντας τα ρούχα, φτιάχνοντας συνδυασμούς κλπ. και όλα αυτά και με μια social network υποστήριξη.

Ξεκινήσαμε λοιπόν να σχεδιάζουμε την εταιρική ταυτότητας της εταιρείας και στη συνέχεια το ίδιο το προϊόν (mobile app). To logo είχε μια σαφή γραμμή από την αρχική του ιδέα και μια συνολική μελέτη καταλήξαμε στο παρακάτω, το οποίο συνοδεύεται από σειρά εφαρμογών λόγω χρήσεων (web design, mobile apps, newsletter κλπ.)

Το επόμενο βήμα ήταν ο σχεδιασμός του Netrobe blog. Η αρχική σελίδα ήταν ένα ενημερωτικό μήνυμα (φαίνεται πλέον μόνο εδώ) ενώ πλέον έχει αντικατασταθεί από την register/login σελίδα η οποία αρχίζει υιοθετεί όλο και περισσότερα στοιχεία από την εφαρμογή. (more…)

Ήταν ένα τυπικό πρωινό Μαΐου του 2004, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Απάντησα κάπως μηχανικά. «Έλα ρε!», ακούστηκε η φωνή του Αντρέα, «έχεις πολύ δουλειά; Έχω μια πρόταση να σου κάνω», συνέχισε χωρίς να έχω απαντήσει ακόμα. Την περίοδο των Ολυμπιακών ήταν πολύ συνηθισμένη φράση στις τηλεφωνικές επικοινωνίες – ακόμα και στη Θεσσαλονίκη.

«Αν είναι κάτι καλό, ξέρεις ότι θα βρω χρόνο», είπα. «Περιοδικό, ένθετο σε εφημερίδα. Είσαι;», απάντησε. Ήμουν. Ξεκινήσαμε το Σεπτέμβριο.

Αν μου έλεγες τότε ότι θα καταφέρναμε δύο άτομα (ένας αρχισυντάκτης κι ένας γραφίστας) με τη βοήθεια μερικών εξωτερικών συνεργατών (δημοσιογράφοι και φωτογράφοι), εβδομαδιαίο ένθετο ποικίλης ύλης δεν θα το πίστευα. Κι όμως έγινε και είναι από τις δουλειές που χάρηκα περισσότερο. Το δεύτερο χρονικά αλλά το πρώτο πραγματικό “δικό μου” από πλευράς σχεδιασμού περιοδικό. Το minima του Αγγελιοφόρου.

Πριν λίγο καιρό ήρθε στα χέρια μου η (εξαιρετική και πολύ συγκινητική) έκδοση του δημιουργικού γραφείου Red Creative «Θεσσαλονίκη Graphic Design 1980-2009». Το minima βρίσκεται ανάμεσα στις σελίδες του. Ανάμεσα σε εξώφυλλα από Ξύλινα Σπαθιά και Τρύπες και σε αφίσες των Δημήτριων, στην εταιρική ταυτότητα του Music Kitchen και του Ντορέ, στα περιοδικά SOUL και Parallaxi, στα Goody’s και την μπύρα ΠΑΟΚ(!), είναι μέρος της ιστορίας design της Θεσσαλονίκης.

Πολλά ευχαριστώ.

Για συζήτηση, στο Google+