Στο τεύχος N°22 του IDPURE φιλοξενούν συνεντεύξεις τριών αναγνωρισμένων ελλήνων σχεδιαστών όπως ο Διονύσης Λιβάνης, o Σταύρος Γεωργακόπουλος, και ο Michael Ochs, στα πλαίσια ενός γενικού αφιερώματος στο ελληνικό design στο οποίο συμμετέχω με ένα κείμενο.

IDPURE is a magazine dedicated to professionals working in the graphic arts, images and design, as well as to those working in the areas of creation and visual communication. It is also addressed to people who are sensitive to and interested in their visual environments. IDPURE offers a comprehensive picture of the world of creation in Switzerland and abroad.

Δυστυχώς δεν μπορώ ακόμα να δημοσιεύσω το κείμενο πριν το επόμενο τεύχος, για τους προφανείς λόγους.

Η πρωτοβουλία του να ξανανοιχθεί η Δημοτική Πινακοθήκη της Μήθυμνας τον Αύγουστο του 2010 αποσκοπεί σε έναν αναστοχασμό πάνω στη σύγχρονη πορεία του πολιτισμού στη χώρα μας μέσα από τη σύγκριση/αντιπαράθεση της ευρύτερης εποχής των πρώτων εγκαινίων του ιδρύματος στις αρχές της δεκαετίας του 1980, μιας από τις μάλλον πιο ελπιδοφόρες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας που στοιχειώθηκε από τα οράματα του «εκσυγχρονισμού», με ένα παρόν που χαρακτηρίζεται όχι μόνο από μια δυσκολία «επανεκκίνησης» και πνευματικές εκπτώσεις αλλά κυρίως από την πλήρη απουσία ελπίδος.

Η ίδια η πράξη του ανοίγματος λοιπόν, υπό τις τρέχουσες δυσοίωνες συνθήκες – έστω και για δέκα μέρες- ενός μουσείου που ιδρύθηκε μεν, αλλά η φθίνουσα πορεία του είναι ενδεικτική του τέλος μιας εποχής, αποκτά καταρχάς τη δυναμική μιας διακήρυξης της αδιαμφισβήτητης σημαντικότητας της τέχνης σε περιόδους κρίσης. Αφ’ ετέρου, μια τέτοια κίνηση αποβλέπει στην ανασύσταση μιας ιστορικής στιγμής, αυτής των εν λόγω εγκαινίων του 1981, ερευνώντας με αυτό τον τρόπο τους μηχανισμούς αναβίωσης στην τέχνη, καθώς και την ουσιαστική λειτουργία της διαδικασίας αυτής ως ερέθισμα, τόσο ενεργοποίησης της ιστορικής μνήμης, όσο και ανασκόπησης του καλλιτεχνικού γίγνεσθαι. Στην προκειμένη περίπτωση η λειτουργία αυτή ενισχύεται σημαντικά με το κάλεσμα νέων δημιουργών προς καλλιτεχνική συνδιαλλαγή με μέρος από τα υπάρχοντα έργα της συλλογής της πινακοθήκης.

Η έκθεση *υπόμνημα θα λάβει χώρα στη Δημοτική Πινακοθήκη Μύθημνας 11- 19 Αυγούστου 2010 υπό την αιγίδα της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και του Δήμου Μύθημνας.

*
Θα παρουσιαστούν έργα της συλλογής της Δημοτικής Πινακοθήκης
των: Αλέξη Ακριθάκη, Γιάννη Βαλαβανίδη, Γιώργη Βαρλάμο, Γιάννη Γαϊτη, Τζένης Μάρκαρη, Ασαντούρ Μπαχαριάν, Χρήστο Μπότσογλου, Αριστοτέλη Σολούνια, Παναγιώτη Τέτση, Γιαννούλη Χαλεπά, Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:
Αντώνης Βολανάκης, Άγγελος Ζάβαλης, Στέλιος Καραμανώλης, Δημήτρης Κατσούδας, Γιώργος Λαγουδιανάκης, Εύα Μαραθάκη, Μανώλης Μπιτσάκης, Βασίλης Νούλας, Ελένη Πανουκλιά, Μαρία Σαρρή, Χριστίνα Σγουρομύτη, Δημήτρης Χαλάτσης.

Την έκθεση επιμελούνται:
Γκέλυ Γρυντάκη και Χριστίνα Σγουρομύτη.

*
Κείμενα για την έκθεση: Συλλογισμοί (Thoughts on a collection) | Πειραματικές Ανταλλαγές (Experimental Transactions)

www.ipomnima.com

Μπορεί να μου κλέψανε το iPhone, αλλά όταν κοιτάω αυτή τη φωτογραφία, τα εισιτήρια πάνω στο γραφείο μου και την ημερομηνία πάνω τους που πλησιάζει όλο και γρηγορότερα αυτή στο ημερολόγιο, τόσο λιγότερο με νοιάζει.

Οταν πήρα το iPad στα χέρια μου, όμως, παρόλο που η αίσθηση που έχεις όταν το κρατάς είναι πολύ καλή, είχα μια ανησυχία. Εψαξα, λοιπόν, για θήκες.

Διάβασα διάφορα review, άρθρα, ρώτησα δεξιά κι αριστερά. Δεν υπήρχε σαφής ταύτιση απόψεων προς κάπου. Για πολλούς η καλύτερη θήκη είναι αυτή της Apple. Αν μη τι άλλο, καλοσχεδιασμένη και “πάνω” στο προϊόν. Αλλά δεν με ενθουσίαζε.

Μέχρι που κάποια αναζήτηση με έφερε στο site της hard graft. Δεν θα σε κουράσω περιγράφοντας τον καταλωτικό μου έρωτα με την πρώτη ματιά. Μπες και δες. Από τις τσάντες μέχρι τις θήκες για κινητά και laptop κι από τα πορτοφόλια μέχρι θήκες για moleskine. Υπέροχα!

Το διαολάκι μέσα μου, όμως, με τσιγκλούσε κάθε φορά που έβλεπα την Tilt.

Review

Εδώ και λίγες μέρες είναι στα χέρια μου. Οταν είναι κλειστή, αγκαλιάζει τη συσκευή, είναι καλοραμένη, και δίνει μια επιπλέον αίσθηση ασφάλειας όταν πχ. τη βάζεις σε μια τσάντα. Θεωρητικά αδιάβροχη – δεν τη δοκίμασα.

Από λειτουργικής άποψης είμαι πολύ ικανοποιημένος, καθώς τώρα μπορώ να κρατήσω άνετα το iPad όπως πριν, η σκληρή τσόχα της δεν γλυστράει στο χέρι μου και, το πιο σημαντικό, γυρίζοντας της πλάτη της θήκης και βάζοντάς την σε ένα τραπέζι ή και πάνω στα πόδια μου, μπορώ να χρησιμοποιήσω και τα δύο χέρια για το πληκτρολόγιο.

Από ποιότητα κατασκευής μόνο καλά λόγια έχω να πω, ενώ με εντυπωσίασε ακόμα ο τρόπος που ήταν πακεταρισμένο όταν το έφερε το courier.

Φαινομενικά, μοιάζει απλή δουλειά και, το πιστεύω ως ένα σημείο, μπορεί να γίνει ένα ωραίο DIY project. Ήδη από δύο ξεχωριστές πηγές, φίλοι και οι δύο, περιμένω τα αποτελέσματα στα πειράματά τους. Σύντομα, δηλαδή, μπορεί να δούμε ελληνικής παραγωγής(!) θήκες iPad.

Αρνητικά; Ναι, ένα σημαντικό. Η τιμή της. Τα €75 είναι πολλά ακόμα και για μια τόσο καλή θήκη όπως αυτή. Τα υλικά της σίγουρα είναι πολύ καλής ποιότητας και μοιάζει αρκετά μελετημένη. Ο χρόνος βέβαια θα δείξει αν πραγματικά είναι τόσο καλή όσο φαίνεται, αλλά, και πάλι, θα μπορούσε να είναι λίγο πιο φθηνή.

Αξιολόγηση: ★★★★☆
Τιμή/κόστος: 92%

Ένας “πόλεμος” που ξεκίνησε στο τουίτερ και συνεχίζεται στον αέρα της ραδιόφουσκας… Stay tuned!

Update: Μπορείτε να ακούστε την εκπομπή εδώ

Ενημερωτικά, την επόμενη Πέμπτη η Ένωση διεξάγει εκλογές για την ανάδειξη του νέου 9μελούς Διοικητικού Συμβουλίου. Αντιγράφω από το site της ΕΓΕ:

Οι Εκλογές για την ανάδειξη του νέου 9μελούς Διοικητικού Συμβουλίου και της 3μελούς Εξελεκτικής Επιτροπής, θα διεξαχθούν την Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010, από τις 10:00 έως τις 22:00 στην αίθουσα των γραφείων της Ένωσης, Μυλλέρου 19, Μεταξουργείο, Αθήνα, (τηλ. 210 522 4813).

Τα προβλήματα δυστυχώς είναι γνωστά και πολλά. 1. Τα εγγεγραμμένα μέλη είναι λίγα (συγκριτικά με τον αριθμό των κατά δήλωση επαγγελματιών γραφιστών στη χώρα), 2. Ακόμα λιγότερα είναι τα μέλη με καλυμμένες τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς την Ένωση, η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με τα έξοδά της, 3. Λόγω των δύο παραπάνω προβλημάτων, η Ένωση δεν έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει από το Κράτος δικαιώματα για τα μέλη της, ή πάρει θέση σαν δυνατή Ένωση Επαγγελματιών απέναντι σε περιπτώσεις όπως πχ. ο “διαγωνισμός” λογοτύπου της Olympic Air, 4. Ο μικρός αριθμός μελών οδηγεί και σε μικρή συμμετοχή στα εργαστήρια και τα σεμινάρια που οργανώνονται 5. Ένα μεγάλο ποσοστό από τους νέους αλλά και παλιούς γραφίστες δεν γνωρίζει το τί πρεσβεύει η ΕΓΕ αλλά ούτε και τα θετικά από την συνύπαρξη σε μια τέτοια Ένωσης. 6. Η ενημέρωση και επικοινωνία ανάμεσα στα μέλη (ενεργά και εν δυνάμει) είναι σε πολύ χαμηλό επίπεδο. 7. Είναι γεγονός πως πολλοί γραφίστες δεν βλέπουν κίνητρα στην ενεργή συμμετοχή τους σε (κα)μια Ένωση. 8. (…)

Στις εκλογές της ερχόμενης Πέμπτης προβλέπω πως, κατά πάσα πιθανότητα, θα συμβεί το ίδιο που έγινε και το 2008. Από τους 12-15 υποψήφιους οι 9 θα αποτελέσουν το Δ.Σ. και 3 θα γίνουν αναπληρωματικοί (και εδώ ίσως είναι σκόπιμη μια μικρή παρένθεση για να αναρωτηθούμε για κριτήρια με τα οποία θα ψηφίσουμε όσοι ψηφίσουμε). Με την παρούσα κατάσταση της Ένωσης όμως, το Διοικητικό Συμβούλιο μόνο διοίκηση δεν μπορεί να ασκεί. Μάλλον αναγκάζεται να έχει ένα εκτελεστικό και διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, αφού, δυστυχώς, ένα μόριο δεν αποτελείται μόνο από πυρήνα, χρειάζεται και τα άτομα.  Η Ένωση είναι (ή έστω θα έπρεπε να είναι) ένα μόριο της κοινωνίας μας. Χρειάζεται, όμως, και εμείς -οι υπόλοιποι, τα άτομα- να βοηθήσουμε το Δ.Σ στη δράση του, σε όποιον τομέα ενδιαφέρει τον καθένα μας.

Πάνω στη συζήτηση, και με αφορμή τις υποψηφιότητες, σκεφτόμουν ότι η ΕΓΕ βρίσκεται σε μια κατάσταση που, ίσως, οι απόλυτα δημοκρατικές διαδικασίες δεν έχουν αποτέλεσμα.

Πιστεύω πως μπορούμε να βρούμε καλύτερες λύσεις. πχ.

1. Να δημιουργηθεί ένας άλλος, κατά κύριο λόγο εθελοντικός πυρήνας, με κύριο ρόλο ευθύνης το πρόσωπο του προέδρου, το οποίο θα έχει την ευθύνη της οργάνωσης αυτού το πυρήνα ενώ θα είναι και το μόνο αιρετό και με 2ετή θητεία.
2. Τα μέλη να μοιραστούν σε περισσότερες κατηγορίες, ανάλογα: α) με τα χρόνια εμπειρίας τους, β) με το βαθμό που οι ίδιοι ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στην Ένωση, γ) με την άμεση και έμμεση προσφορά τους σ’αυτή και, φυσικά, με ανάλογες προσαρμογές στην ετήσια συνδρομή, στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις της κάθε κατηγορίας.
3. Στο παραπάνω, θα μπορούσε να βοηθήσει ένα επίσημο (έστω και ανώνυμο) γκάλοπ με θέμα το επίπεδο εκπαίδευσης, την εμπειρία και εξειδίκευση των επαγγελματιών, τα έσοδα των έμμισθων ή  της χρεώσεις των freelancer (κατά προσέγγιση) – για να δούμε το επίπεδο της γραφιστικής στην Ελλάδα ως επάγγελμα.
4. Να “ανοίξει” περισσότερο τα μάτια της προς τα Νέα Μέσα.
5. Καλό θα ήταν να περιγραφούν τα οφέλη από την εγγραφή στην Ένωση, και να οριστεί πρόγραμμα και στόχοι για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων και διευκολύνσεων από το Κράτος προς τον Κλάδο.

Το πιο πιθανό είναι πως πολλοί από εμάς συνήθισαν σε άλλη λογική και δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται. Η οικονομική κρίση είναι ένας λόγος παραπάνω για να το ξανασκεφτούμε. Οι γραφίστες κυνηγούν (ακόμα) την ατομική προβολή και πέφτουν στο κλασικό λάθος (είτε ως εταιρίες, είτε ως φυσικά πρόσωπα) του “κάνουμε και τέτοια“.

Και εταιρική ταυτότητα, και διαφήμιση, και έντυπο, και περιοδικό, και συσκευασία,, και web design και εικονογράφηση, και μπουζί, και ανταλλακτικά. Κάνει και καφέ.

Λογικό και κατανοητό, κάποιους να τους τρομάζει το σενάριο της Ένωσης όταν έχουν μάθει στην εξατομίκευση και στην συγκέντρωση των πάντων σε ένα πρόσωπο Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο γραφίστας-ροκσταρ δεν μπορεί να ευδοκιμήσει σε τέτοιες περιόδους.

Το παράδειγμα που βρίσκω πως περιγράφει ιδανικά αυτό που έχω στο μυαλό μου σαν συνεργασία είναι μια Τζαζ μπάντα, όπου τα μέλη της παίζουν πάνω στο ίδιο κομμάτι, αλλά στην ώρα του ο καθένας “μένει πίσω” και αφήνει κάποιον άλλο από τους μουσικούς να ακουστεί πιο δυνατά και να κάνει το σόλο του, κάτι το οποίο θα κάνει και αυτός με τη σειρά του αργότερα, ενώ όλο αυτό δημιουργεί μια απίστευτη αρμονία μέσα από το “χάος”.

Η τέλεια συνεργασία των τζαζ μουσικών στα πλαίσια μικρών ομάδων (όχι φιλαρμονικών) είναι ένα πολύ ενδιαφέρον case study για τη δημιουργία συνεργασιών ανάμεσα στους επαγγελματίες του χώρου μας, είτε αυτές ξεπηδήσουν από την ΕΓΕ, είτε όχι.

Δε λέω πως η Ένωση είναι η σωστότερη ή η μοναδική λύση. Είναι όμως μια καλή αρχή για να μπει σε μια σειρά αυτό το επάγγελμα σ’αυτή τη χώρα. Μήπως να βγούμε από το καβούκι μας να δουλέψουμε μαζί;

update

Δύο σχετικά post: ένα της ThirdEye “Το μέλλον του design και η Ένωση Γραφιστών” με ένα ηχητικό απόσπασμα από το Jelly talk για το Design Print- Web που έγινε στην ΕΓΕ και ένα του Λευτέρη Κουλώνη, “Η Ένωση Γραφιστών το βράδυ“.

Είναι απλό. Όποτε βρίσκεσαι μπροστά σε ένα κτήριο ή σημείο στην Αθήνα που έχει ενδιαφέρον, φωτογράφισέ το και ανέβασέ το στο twitter με hashtag #athensquiz.

Come on + play!

Μπόρκμαν διά χειρός Οστερμάγερ

Για το χώρο

Τελικά όμως φτάσαμε οριακά στην ώρα μας και με δυο μπουκαλάκια νερό μπήκαμε στην αίθουσα Η. Παρατήρηση 1: όταν κάποιος στήνει τέτοια “θέατρα” οφείλει να φροντίζει για τους θεατές. Θα πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε και να χαρούμε μια παράσταση, όχι να στριμωχνόμαστε για να χωρέσουμε πολλοί. Από τις σανίδες που τρίζουν μέχρι τις άβολες καρέκλες και από την όλη κατασκευή που δεν με κάνει να νοιώθω ασφαλής μέχρι την κλίση του θεάτρου που δεν επιτρέπει την άνετη παρακολούθηση, ειδικά αν σου τύχει θεία με όρθιο μαλλί κομμωτηρίου, ο χώρος χρειάζεται ανακατασκευή.

Thomas Ostermeier, John Gabriel Borkmann

Ξεκαθαρίζω· δεν είχα ξαναδιαβάσει Ίψεν ούτε είχα δει Οστερμάιερ. Περίμενα την πολυαναμενώμενη (sold out!) παράσταση του διευθυντή της διάσημης Σαουμπύνε του Βερολίνου, θέλοντας να δω μια ωραία παράσταση. Το τελευταίο έργο που είδα φέτος ήταν το Akropolis Reconstruction του Μαρμαρινού, το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ και, πραγματικά, ήθελα να δω κάτι εξίσου καλό.

Δεν μου έκατσε.

Το αδιάφορο σκηνικό, οι μέτριες ερμηνείες πλην της Kirsten Dene, η επίπεδη εξέλιξή του, η πλήρης απουσία άποψης από το σκηνοθέτη, ήταν αυτά που μου έμειναν. Τι να πω, αφού ο σκηνοθέτης της “θεωρεί ότι η πρόκληση για την πρόκληση στο θέατρο είναι μπανάλ“. Η G. (koritsi oksi), τα λέει πολύ καλύτερα από μένα και συμφωνούμε 100%. Διάβασε το “Η κρίση στη σκηνή“.

Γενικά, όμως το φεστιβάλ δεν μας πήγε καλά φέτος…

Στην κοιλιά του Μόμπυ Ντικ

The Trackworkers, WHALETRACKING unlimited

“Ζωντανή σκηνική εγκατάσταση με ηλεκτρονικό και φυσικό ήχο”, έγραφε στο πρόγραμμα. Δεν έχουμε πολλές μέρες ελεύθερες για το Φεστιβάλ και βρίσκοντας ευκαιρία για τη Δευτέρα, επιλέξαμε αυτό. Έμοιαζε ενδιαφέρον.

Δεν βρήκαμε κίνηση και σε συνδυασμό με την πολύ καλή οργάνωση στο parking (από πέρσι έβγαζα το καπέλο στο Πειραιώς 260 γι’ αυτό το θέμα) και τον λογικό σε αριθμό κόσμο, μπήκαμε στην ώρα μας και άνετα. Τα παραπάνω σχόλιο για το χώρο (τώρα στον Ε) ίσχυαν και πάλι, αλλά είχα πολύ καλή διάθεση. Και ελπίδες.

Άδικα. Σχεδόν δύο ώρες ανοργάνωτης και ερασιτεχνικής προβολής και σύνθεσης υλικού (που με διαφορετική προσέγγιση πολύ πιθανό να είχε ενδιαφέρον) με υπερβολές, αποτυχημένους πειραματισμούς και ελάχιστα ενδιαφέροντα σημεία, όπως η έναρξη με ένα σόλο με ένα σκοτσέζικο folk τραγούδι παραλλαγμένο με λαρυγγισμούς και συνοδεία ήχων από ζωντανή ορχήστρα η οποία προσπαθούσε να δημιουργήσει, άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε όχι, την ατμόσφαιρα της θάλασσας.

Καλύτερη στιγμή της βραδιάς (με μεγάλη διαφορά) η προβολή ενός video με κείμενο του Heiner Müller (“Befreiung des Prometheus”), μια διαφορετική ιστορία του Προμηθέα το οποίο βρήκα εξαιρετικό και σαν κείμενο και σαν σύλληψη και σαν παρουσίαση. Μέχρι εκεί.

Δεν με ενοχλούν οι πειραματισμοί, μου αρέσει η αποσπασματικότητα, αλλά θέλω να βλέπω προσοχή στη λεπτομέρεια και στοιχεία τοποθετημένα με νόημα στη δράση/χώρο/έργο. Σκληρή κριτική είπες; Ισως.

Για να έχεις μια ιδέα:

[the]at[ρο]

Θέλω να βλέπω θέατρο. Είναι ένα από τα καλά της Αθήνας, έχει πολλά. Αν θες να προλάβεις όλες τις παραστάσεις μια χρονιάς είναι full time job. Δυστυχώς το διάστημα αντίδρασης από την πρεμιέρα μέχρι να μαθευτεί αν μια παράσταση είναι καλή σε συνδυασμό με τον λίγο ελεύθερο χρόνο δεν μου επιτρέπει να δω όσες θέλω. Το Φεστιβάλ είναι μια -ακόμη- καλή ευκαιρία να οργανώσει κανείς το χρόνο του και να δει κάτι, πιθανώς, ενδιαφέρον. Εκεί όμως έχω απαιτήσεις.

Πιστεύω ότι το κοινό θα πρέπει να έχει απαιτήσεις. Στην ποιότητα των χώρων, στις τιμές και φυσικά στις επιλογές των παραστάσεων. Και να αντιδρά. Να δείχνει αν μια παράσταση του άρεσε/δεν του άρεσε. Το γράφω για να το θυμάμαι. Δεν το κάνω. Ίσως γιατί με κολλάνε οι γύρω. Συχνά δεν καταλαβαίνω το χειροκρότημα του κοινού. Πότε το κάνει, γιατί το κάνει, αν θέλει και το κάνει ή αν σημαίνει κάτι άλλο.

Βγήκα και από τις δύο παραστάσεις απογοητευμένος. Συναντώντας δύο φίλους στην έξοδο, οι οποίοι είδαν περισσότερες παραστάσεις στο Φεστιβάλ, μοιραστήκαμε απόψεις. Το γεγονός ότι συμφωνούσαμε με καθησύχασε. Ελπίζω σε καλύτερη συνέχεια στο θεατρικό καλοκαίρι.

Ένα site με μεγάλο όγκο περιεχομένου το οποίο -όπως είναι ίσως λογικό για ένα site της κατηγορίας- “βάρυνε” σε απόδοση και εικόνα, αλλά η νέα του έκδοση είναι απλή και ξεκάθαρη στην πλοήγηση, φιλική στο χρήστη και με design δια χειρός Πάνου, όμορφο, λιτό και με ταυτότητα.

Αυτή ακριβώς η λιτότητα και η ευκολία στην πλοήγηση και αναζήτηση περιεχομένου θεωρήσαμε ότι θα έπρεπε να μεταφερθεί και στο iPhone app αλλά προσαρμοσμένη στις ανάγκες και τις δυνατότητες της συσκευής.

iPhone app icon

Η Apple πάντα κατάφερνε να περάσει τις σχεδιαστικές της απόψεις ως trends. Έτσι, και στην περίπτωση των εικονιδίων των εφαρμογών του iPhone. Το glossy-look με στρογγυλεμένες γωνίες (αν και το δεύτερο είναι αναγκαστικό) το υιοθέτησαν πολλοί ακόμα και εκτός iPhone, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που είδαμε εικονίδια να προσπαθούν τα μοιάσουν το ένα στο άλλο, ή -το χειρότερο- να πουν τα πάντα για την εφαρμογή σε 57×57 pixels.

Ο σχεδιασμός του εικονιδίου εξυπηρετεί ένα και μοναδικό σκοπό, τη γρήγορη και εύκολη αναγνώριση της εφαρμογής ανάμεσα στις υπόλοιπες που βρίσκονται στην ίδια οθόνη (ή, πλέον, στο φάκελο). Για το εικονίδιο του ελculture διατηρήσαμε τη minimal αισθητική την οποία θα δούμε και σε όλη την εφαρμογή.

Το πολύ ιδιαίτερο σκούρο οινοπνευματί πράσινο χρώμα του ελculture επιλέχθηκε για χρώμα στο φόντο και το ελc, συντομογραφία που χρησιμοποιεί το ίδιο το ελculture τοποθετήθηκε στο κέντρο και σε τέτοιο μέγεθος που να έχει αρκετό αέρα να αναπνέει μέσα στο τετράγωνο.

Loading screen & Home page

Στην εφαρμογή σε υποδέχεται μια πολύ απλή οθόνη φόρτωσης βασισμένη στη χρωματική παλέτα (μαύρο, λευκό, ελculturί) η οποία πολύ γρήγορα αντικαθίσταται από την Home page.

Προσπαθώντας να οργανώσουμε το περιεχόμενο το οποίο θα είναι διαθέσιμο σ’αυτή την πρώτη έκδοση της εφαρμογής, καταλήξαμε στην παρακάτω πολύ απλή δομή, η οποία πήρε τη μορφή λίστας επιλογών.

1. Ατζέντα της ημέρας
2. Πρεμιέρες
3. Τελειώνουν αυτή την εβδομάδα
4. Αγαπημένα
5. Όλες οι παραστάσεις

Για να να γίνει πιο χρηστική η πρώτη σελίδα, παρεμβάλαμε στο μενού ένα “παράθυρο” στο οποίο αναπτύσσονται επιλεγμένα κομμάτια από τις πρεμιέρες της τρέχουσας εβδομάδας, έτσι ώστε ο χρήστης με ένα απλό swipe δεξιά-αριστερά να έχει μια γρήγορη προεπισκόπηση στα events που μπορεί να τον ενδιαφέρουν.

Στην ίδια σελίδα ενσωματώθηκαν με pull down οι λειτουργίες Αναζήτησης (Search) στα δεδομένα της εφαρμογής και Ενημέρωσης (Refresh) για την ανανέωση του περιεχομένου.

Ατζέντα, Πρεμιέρες και Αγαπημέρα

Για τις τρεις βασικές ενότητες της εφαρμογής σχεδιάστηκαν διαφορετικά template παρόλο που είναι παρόμοιες λίστες. Υπολογίζοντας την εκάστοτε ανάγκη ανά ενότητα και έχοντας πάντα υπόψιν ότι η χρήση της εφαρμογή μπορεί να γίνει σε εξωτερικό χώρο και με διάφορες συνθήκες (πχ. φωτισμού), η Ατζέντα, σχεδιάστηκε με κύριο γνώμονα το γρήγορο scroll ενώ τα events ομαδοποιούνται ανά κατηγορία (θέατρο, μουσική κλπ.) με διακριτά χρωματικά tags για πιο εύκολο και γρήγορο διαχωρισμό χωρίς ανάγνωση.

Αντίστοιχα, η ενότητα με τις Πρεμιέρες, έχοντας ως κύρια ανάγκη τη μεγάλη φωτογραφία για την καλύτερη παρουσίαση της παράστασης, σχεδιάστηκε ως τετράγωνα panel με οριζόντιο scroll, τα οποία σε απλό tap “γυρίζουν” για να αποκαλύψουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες αλλά και link στην πλήρη ανάπτυξη του άρθρου. Την πλοήγηση συμπληρώνουν τα φίλτρα ανά κατηγορία τα οποία ακολουθούν το color coding της εφαρμογής.

Τελος, ένα επιπλέον χαρακτηριστικό της εφαρμογής αποτελούν τα Αγαπημένα^♥, ενότητα η οποία σχεδιάστηκε ως λίστα (σαν την Ατζέντα) αλλά με μικρότερη εικόνα, ενώ τις λεπτομέρειες της παράστασης αντικατέστησε η ημερομηνία της.

Παρουσίαση παράστασης

Στη σελίδα αυτή βασικές προτεραιότητες είναι η σαφής ένταξη σε κατηγορία, γι’αυτό και το header αλλάζει ανάλογα χρώμα, η χρήση κατά το δυνατόν μεγαλύτερης εικόνας αλλά και η παρουσίασης των βασικών πληροφοριών σε μια οθόνη. Η λεπτομερής περιγραφή αλλά και όλα τα εργαλεία (μέγεθος γραμματοσειράς, προβολή χάρτη, άμεση τηλεφωνική κλήση, προσθήκη στα αγαπημένα και sharing σε social networks) βρίσκονται πιο κάτω.

Λίγο πριν το launch

Η εφαρμογή είναι στο τελικό της στάδιο και σε λίγες μέρες θα είναι διαθέσιμη στο App Store. Στην τελική της έκδοση, ίσως υπάρξουν κάποιες αλλαγές καθώς αυτό το post είναι απλώς preview της εφαρμογής. Για άμεση ενημέρωση μπορείτε να εγγραφείτε στα σχόλια.

ictvc.org