Οι αλλαγές πολλές. Κυριότερη, η επιστροφή μου στο freelancing. Η Tribal ήταν μεγάλο σχολείο -όπως και όλες οι εταιρείες στις οποίες εργάστηκα- αλλά πολλά πράγματα με οδήγησαν στο να βουτήξω για άλλη μια φορά στο ελεύθερο επάγγελμα του σχεδιαστή οπτικής επικοινωνίας. Άλλη αλλαγή, άμεση επίδραση της πρώτης, είναι η απόλυτη διαχείριση του χρόνου μου. Όχι ότι ως freelancer έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο, αλλά μπορώ να μοιράσω αλλιώς προτεραιότητες στο 24/7, όπως έγινε και με το ταξίδι στο Λονδίνο.

Οι δέκα μέρες στη Βρετανική πρωτεύουσα -είχα να πάω πάνω από 10 χρόνια- ήταν ένα ευεργετικό διάλειμμα και περίοδος μετάβασης στη νέα χρονιά. Βόλτες, μουσεία, εκθέσεις, μουσικές, άνθρωποι, ψώνια, τόσα πολλά βιβλία που χρειαστήκαμε έξτρα βαλίτσα, νοοτροπίες, αισθητικές… και τελικά, όπως σε κάθε ανάλογο ταξίδι, αυτόματη προσγείωση με την επιστροφή εδώ. Αλλά δεν θα γκρινιάξω. Όχι τώρα. Αυτό το post το χρωστάω, για χάρην του restart, σε μένα και σε φίλους. Σκεφτόμουν να κάνω ένα review του ταξιδιού αλλά δεν έχει νόημα τώρα. Θα σ’τα πω από κοντά. Τώρα θα το αφήσω έτσι. Χωρίς γκρίνιες. Χωρίς πολλά πολλά. Το ‘09 δεν έκατσε. Το ‘10 άλλοι λένε ότι είναι στρογγυλό, άλλοι “το καλό” κι άλλοι απλά είναι αισιόδοξοι.
Μ’αρέσει που μέσα σε πολύ λίγο καιρό -δεν έκλεισε ακόμα ο Γενάρης- και έχουν γίνει ήδη πολλές συναντήσεις με παλιούς και νέους συνεργάτες και από όλες κράτησα κάτι κοινό. Ιδέες, όρεξη, όραμα. Δεν έχει να κάνει με το αν ήταν πολιτικές, πολιτιστικές ή περί design. Ολες έβραζαν!

Στοίχημα δεν θα το παίξω, δεν μου αρέσουν, αλλά έχω προαίσθημα. Θα το δεις.