Κάτι σαν ανασκόπηση.
Πρωινό Χριστουγέννων. Βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη, σ’ένα στολισμένο αλλά ήσυχο σπίτι. Δεν έχουν μαζευτεί ακόμα για το τραπέζι. Δίπλα μου, το τελευταίο βιβλίο του Ροθ “Αγανάκτηση”, το οποίο τελείωσα χθες αλλά παραμένει για συντροφιά δίπλα στη στοίβα με τα περιοδικά, το σημειωματάριο και το iPhone ενώ διαβάζω ειδήσεις, ακούω μουσική και τελικά αποφασίζω να γράψω αυτό το post στο laptop που βρίσκεται στα πόδια μου.
Τις δύο τελευταίες μέρες που βρίσκομαι στην πόλη αυτή — δεν ξέρω αν μπορώ να τη λέω “πόλη μου”, καθώς όσο περνάει ο καιρός στην Αθήνα είμαι Θεσσαλονικιός αλλά και στη Θεσσαλονίκη Αθηναίος, κατέλειξα πως δεν μου ανήκει και δεν ανήκω σε καμιά πόλη — βρέθηκα σε συζητήσεις με ανθρώπους που βρίσκονται σε αναλογικά κοινή κατάσταση και έχουν σε μεγάλα ποσοστά κοινές ελπίδες και βλέψεις για το μέλλον.

Τα πράγματα αλλάζουν. Ναι. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Η μήπως απλώς τα ζουν; Το θέμα των ημερών και η μεγάλη συζήτηση που έχουμε με τη G εδώ και κάποιες εβδομάδες και τη φέρνουμε και σε παρέες για να δούμε απόψεις, είναι το εξής ερώτημα: “Υπάρχουν δύο βασικές θεωρίες για τον κόσμο, την ιστορία και το μέλλον του. Η μία λέει ότι όλα έχουν γραφτεί (μοίρα, πεπρωμένο, κισμέτ) και δεν έχουμε επίδραση ή ουσιαστικές αποφάσεις πάνω στα γεγονότα αλλά είμαστε γεννημένοι για να κάνουμε ό,τι θα κάνουμε. Η δεύτερη λέει πως η ιστορία του κόσμου είναι μια γραμμή που συνεχώς μεγαλώνει και καθώς εμείς βρισκόμαστε στην αιχμή της εξέλιξης δεν ξέρουμε τίποτα για το μέλλον και δεν μπορούμε να το προϋποθέσουμε. Τελευταία κάποιες νέες θεωρίες προσπαθούν να θέσουν κάποιους τόνους γκρι ανάμεσα στις δύο προηγούμενες. Εσύ τι πιστεύεις;”.

Διάβαζα την τελευταία ειδική έκδοση του Economist The World In για το 2010, μια ενδιαφέρουσα προσπάθεια να “προβλέψουν” την επόμενη χρονιά. Στις προηγούμενες προβλέψεις τους πέτυχαν αρκετά. Δεν είμαι προλυπτικός ούτε πιστεύω σε μάντισες και χαρτορίχτρες, αλλά είμαι και συνειδητά πολέμιος κάθε θεωρίας περί του Θείου που πρευσβεύουν οι μεγάλες θρησκείες του κόσμου.

Προς το παρόν υποστηρίζω τη θεωρία των παράλληλων ιστοριών. Η ιστορία, δηλαδή, έχει γραφτεί αλλά δεν είναι μία και μοναδική. Εχουν γραφτεί όλες οι πιθανές εξελίξεις σε κάθε πιθανή απόφαση (δεν υπάρχει ασήμαντη τέτοια) και έχουν στοιχηθεί σε “παράλληλα εξελισσόμενες ιστορίες” που μπορούν να τέμνονται σε σημεία ή και όχι. Ο ρόλος του ανθρώπου είναι να επιλέξει συνειδητά σε ποια από αυτές θα ζήσει χωρίς όμως να ξέρει που θα τον οδηγήσει η κάθε απόφαση.

Λίγο πριν το τέλος της χρονιάς μπαίνω σε μια τέτοια εσωτερική διαδικασία απολογισμού. Παρόλο που για μένα η αρχή της χρονιάς είναι πάντα ο Σεπτέμβρης, η ατμόσφαιρα των ημερών αλλά και ο εορτασμός της Πρωτοχρονιάς επιδρούν ακόμη μ’αυτό τον τρόπο πάνω μου. Στην αλλαγή της δεκατίας, έτρεξα λίγο πιο πίσω και συνάντησα πολλά.

Δουλειές, σχέσεις, θητεία, ταξίδια, μετακομίσεις, φιλίες, ταινίες, μουσικές, συζητήσεις, έρωτες, ξενύχτια, όχι απαραίτητα μ’αυτή τη σειρά. Τώρα είμαι καλά. Για κάποιο λόγο μου έρχεται στο μυαλό το μοντέλο του Sagmeister στην ομιλία του The power of time off. Μ’αρέσει. Αν το ακολουθήσω έχω άλλα δυόμιση χρόνια για το πρώτο μου “7 years itch”. To πολύ πολύ να πέσει με το κατά ‘2012 σενάριο’ Τέλος του Κόσμου. Χα!

Αποδεσμευμένος από εταιρικές συνεργασίες, με περισσότερο ελεύθερο χρόνο (ευτυχία και κατάρα μαζί), με πιο αυστηρές επιλογές στο τι μου αρέσει και θέλω να κάνω αλλά και με τι ανθρώπους, δίπλα όμως σε έναν υπέροχο άνθρωπο, μια αστεία γάτα και πολλούς καλούς φίλους, ετοιμάζομαι να πατήσω το reset λίγο πριν το 2010 — και φέτος θα το κάνω στο Λονδίνο.

Το post δεν το έγραψα για συγκεκριμένο λόγο και σίγουρα όχι για να ευχηθώ από εδώ, αλλά εδώ που φτάσαμε (αν έφτασες κι εσύ ως εδώ ή και όχι)… τις καλύτερες ευχές μου για μια δημιουργική, ειρηνική, υπέροχη δεκαετία.

Καλές γιορτές.