Επιστροφή

Αράχνες, σκόνες, ψίχουλα και λεκέδες από ποτήρια νερό ακουμπισμένα στο τραπέζι. Αυτά κι ακόμα χειρότερα έμοιαζε να είναι πάνω στο blog μου που το είχα αρκετά παρατημένο. Στην αρχή πιάστηκα να ασχολούμε με το site, μετά ήρθε ένα μεγάλο κύμα δουλειάς και ύστερα ήρθαν οι μέλισσες ζέστες. (Συγκεκριμένα, τη στιγμή που έγραφα “ζέστες” πέρασε μπροστά από την οθόνη ένα κουνούπι σαν ελικόπτερο. Περικόπτω τις σκηνές βίας και του καθαρισμού του πληκτρολογίου και συνεχίζω).

Θα ήθελα πολύ να κάνω μια ανασκόπιση των τελευταίων ημερών, βάλε καλύτερα εβδομάδων. Γιατί, καλό το twitter, ωραία και τα social networks, αλλά το blog είναι πιο προσωπικό πράγμα. Μη βλέπεις πως έχει καταλήξει η λέξη μπλογ και μπλογκερ στην Ελλάδα, αυτό είναι μια άλλη —μεγάλη— κουβέντα. Από τα σημαντικά είναι το ταξίδι μου στις Κάννες για τη συμμετοχή μου στο διαγωνισμό Young Cyber Lions μετά το πρώτο βραβείο στον αντίστοιχο ελληνικό. Μπορεί να μην τα καταφέραμε για μια θέση στην 3άδα, αλλά η παρουσία στο φεστιβάλ είναι κάτι τόσο ιδιαίτερο και θετικό που δεν σε βάζει στη λογική να κοιτάς το μετά. Γενική αίσθηση; δύο λέξεις (στα αγγλικά για να καταλαβαινόμαστε) digital και interactive. Θα προσπαθήσω να κάνω ένα πιο αναλυτικό post ή —καλύτερα— περισσότερα μεμονωμένα με ιδέες, δουλειές και παρουσιάσεις που είδα και μου άρεσαν (για σένα που βιάζεσαι, ρίξε μια ματιά στο 1ο βραβείο Cyber, να δεις ιδέες που θα γίνουν ποτέ στην χώρα μας).

Η επιστροφή στο Ελλάντα μου ήρθε έντονη σαν το κύμα ζέστης που σε χτυπάει όταν βγαίνεις μεσημέρι από το αυτοκίνητο όπου είχες την ψύξη στο -200 1) Ο πανικός με την νέα γρίπη. 2) Το μπάχαλο με τις μεγάλες επιτυχίες των ΜΜΕ αλλά και το κλείσιμο του ΕΤ 3) Τις ασυναρτησίες λίγο πριν την καπνοαπαγόρευση και τα ακόμη χειρότερα που ακούστηκαν και γράφτηκαν μετά —χρωστάω post 4) Το μπλογκονόμο 5) Τις υποχρεωτικές μεγάλες άδειες 6) Το “που θα πάμε” φέτος λόγω κρίσης ή ύφεσης (sic) 7) Το ότι τα καλύτερα τα διαβάζεις πλέον στο twitter αντί στις εφημερίδες και στα blog 8) Το ότι ακόμα δεν επιτρέπεται το ποδήλατο στο μετρό … και κάπου εδώ σταματάω τη γκρίνια. * Αλλωστε, δεν οδηγεί πουθενά έτσι φίλε μου. Απλά για να το βγάλεις απο πάνω σου το κάνεις. Αν θες αποτελέσματα, πάρτο αλλιώς.

Αλλαγή κομματιού στο απίθανο Post Radio (πάρτο τώρα και ρίξτ’το στο iTunes) με Molotov – Frijolero και συνεχίζω με πολιτιστικό snack-review. Είδα το Orgy of Tolerance του Jan Fabre στο θέατρο Παλλάς. Ο 50χρονος Βέλγος καλλιτέχνης και η ομάδα του Troubleyn, έδωσαν μια ενδιαφέρουσα παράσταση που θα ήταν καλό να δουν πολλοί περισσότεροι από όσους επέτρεπε το πολύ ακριβό εισιτήριο και οι λίγες μέρες παραστάσεων. Fabre δεν είχα ξαναδεί και γενικά μου άρεσε, αν και δεν ήταν ό,τι πιο πρωτότυπο έχω δει. Ισως να περιμένα περισσότερα από όσα έπρεπε. Ανάλογα καλό βρήκα και το Μπορίς Γκοντουνόφ από τους Fura del Baus. Εξαιρετική σύλληψη και σκηνοθεσία, πολύ ενδιαφέροντα και τα τεχνάσματα με τις κάμερες αλλά… κάτι έλειπε. Το Κρίμα στο ärt çat blog με καλύπτει πλήρως. Δεν ξέρω αν είμαι αυστηρός κριτής, αν φταίνε οι επιλογές μου ή αν απλώς κάτι δεν πάει καλά με την Τέχνη τελευταία. Δεν θα ανοίξω εδώ το θέμα, αλλά θα το βάλω στο συρτάρι για λίγο, εκεί που θα πρέπει να μπει για πάντα το Habemus Papam, Walter της θεατρικής ομάδας Nova Melancholía. Εμοιαζε καλό από την περίληψη. Τολμώ να πω και από την είσοδο στο χώρο της Αποθήκης Η στο Πειραιώς 260. Μπήκα με καλή διάθεση και έφυγα πιο άδειος από όταν βλέπει κάποιος Χάρι Πότερ (ακόμα δεν έχω αντέξει να δω ολόκληρο κανένα της σειράς). Το κείμενο ανύπαρκτο, η χορογραφία έλειπε διακοπές στη Μύκονο και τα κοστούμια ήταν ό,τι νά’ναι. Ειδικά το τραγούδι στο μεγαλειώδες φινάλε θα ορίζει από εδώ και πέρα τους σουρεαλιστούς εφιάλτες μου. Ισως είμαι λίγο πιο υπερβολικός από ό,τι πρέπει, αλλά αυτό το καλοκαίρι δεν είδα τίποτα πολύ καλό. Κανονικά, κάπου εδώ πρέπει να αρχίσω και μια ακόμη τεράααααστια παράγραφο για το design με αφορμή τις ομορφιές που είδαμε για το λογότυπο της Ολυμπιακής Olympic air. Να ξεκαθαρίσω μόνο πως το πρόβλημά μου, σε πρώτο βαθμό, δεν είναι με το μέτριο αποτέλεσμα των τριών προτάσεων, αλλά είναι καθαρά θεσμικό και θέμα αρχών απένταντι στο τρόπο που έγινε η όλη διαδικασία. Πρόσθεσε και ότι θα ήθελα πολύ μια συζήτηση με όλους όσοι συμμετείχαν στο διαγωνισμό.

Υφεση. Ουφ. Ου! Μας πήρε και μας σήκωσε. Εχω μια αίσθηση ότι για αρκετούς η κρίση (ξεχνιέμαι κι εγώ) ύφεση αποτέλεσε για πολλούς δικαιολογία. Για μένα, είναι ευκαιρία. Ευκαιρία για reset και ξεκαθάρισμα. Επαναπροσδιορισμός χρειάζεται, όχι απόγνωση. Το βάρυνα; Ωραία.

Υφεση. Ουφ. Φτου. Κι απ’την αρχή. Με γειά.