Τον βρήκανε το πρωί στο κρεβάτι. Ακίνητο. Θέαμα περίεργο. Τα σκεπάσματα είχαν πέσει από το κρεβάτι. Τα μαλλιά του ήταν ανακατωμένα αλλά το πρόσωπό του είχε μια γαλήνια έκφραση, σχεδόν χαμογελούσε. Φορούσε το παντελόνι μια μαύρη φόρμα και ένα t-shirt με μια στάμπα στο στήθος, δεν μπορώ να σας πω τι ακριβώς ήταν το σχέδιο, είχε ξεθωριάσει από τα πολλά πλησίματα. Δεν μπορούσε να καταλάβει κανείς από τι το έπαθε.

Το σώμα του είχε μια περίεργη στάση. Ηταν αυτό που τράβηξε την προσοχή όλων όσων μπήκαν στο δωμάτιο, ο αστυνομικός, ο γιατρός, οι φίλοι του κι εγώ ακόμη. Ηταν παράξενα γυρισμένος στο πλάι. Τα πόδια του ήταν ανοιχτά, το δεξί τεντωμένο προς την κατεύθυνση που ήταν γυρισμένος και το αριστερό λίγο προς τα πίσω. Εμοιαζε -αν ήταν όρθιος και τον έβλεπες- σαν να ήθελε να πηδίξει μακρυά ή, ακόμα κι αυτό ναι, να πετάξει. Τα χέρια του είχαν μια ακόμα πιο αλλόκοτη στάση, και τα δύο σφιγμένες γροθιές, τόσο σφιγμένες που δεν μπορούσε να τις ανοίξει ούτε ο γιατρός, το δεξί μαζεμένο κοντά στη μέση του και το αριστερό τεντωμένο μπροστά, σαν να θέλει να σκίσει τον ουρανό ή να χτυπήσει κάποιον.

Τα αποτέλεσματα του ιατροδικαστή αργούσαν. Τι ήταν αυτό που έφερε το μοιραίο; Ούτε ο γιατρός, προφανώς ούτε εγώ, αλλά ούτε και επιστήμονες από πανεπιστήμια του εξωτερικού όπου έστειλε τις εξετάσεις δεν μπορούσαν να βγάλουν πόρισμα. Μόνο πολύ αργότερα, ένα φαξ, από μια χώρα που ανάθεμα κι αν την έχω ξανακούσει, έφερε πάνω του λεπτομέρειες γι’αυτή την σπάνια πανάρχαια ασθένια που βρίσκει το θύμα στον ύπνο του. Το κείμενο, που έφερε την υπογραφή ενός γιατρού με πολύ παράξενο όνομα, κατέληγε στο παρακάτω συμπέρασμα. Αιτία θανάτου: OD (overdose) of dreams. Πόσο ευτυχισμένος είναι αυτός που πεθαίνει από υπερβολική δόση ονείρων;