Μια υπέροχη ταράτσα στα Πετράλωνα. Ζεστό αλλά όμορφο βράδυ, με μουσική, καλό κρασί, τυριά και νοστιμότατα τοματίνια, αλλά και θέα στην Ακρόπολη. Μακρυά από τα mainstream και trendy στέκια που “παστώνουν” τους πελάτες σερβίροντας εύκολες μουσικές επιλογές και ποτά αμφιβόλου ποιότητας. Γιατί “ο κόσμος” επιλέγει αυτά τα μέρη, αναρωτιόμασταν.

«Γιατί προτιμάει τα εύκολα και τα ξεκούραστα και αυτά που του “πλασάρει” η σύγχρονη κοινωνία». Υπάρχει, άραγε, τρόπος να δείξεις σ’αυτό τον “κόσμο” κάτι άλλο; Κι αν όχι να δείξεις —γιατί ίσως είναι εγωιστικό να πιστεύεις ότι οι δικές σου επιλογές είναι καλύτερες— αλλά να τον καλέσεις να ανοίξει τα μάτια του και σε κάτι άλλο. Ας βρει μόνος του τί είναι το άλλο. Αντί για το “ό,τι έχει η τηλεόραση”, αντί για το “τί έχει στο Box Office η εφημερίδα”, αντί για το “τί δείχνουν στα εξώφυλλα τα περιοδικά (μόδας, γυναικεία, αντρικά κλπ.), αντί για το “ποιο ακούγεται να είναι το trendy νέο μπαράκι”, ας ψάξει κάτι -ίσως υπάρχει- καλύτερο παραδίπλα. Η προσπάθεια και μόνο για το τί άλλο υπάρχει ίσως είναι ένα πρώτο βήμα.

Η τηλεόραση (μιας και αυτή μοιάζει να είναι πρώτη επιλογή των περισσοτέρων) έχει και καλές και ενδιαφέρουσες εκπομπές. Βρες τες στον δωρεάν οδηγό της κυριακάτικης εφημερίδας ή και στο internet. Στο ραδιόφωνο έχουν μείνει και 2-3 σταθμοί που παίζουν και κάτι διαφορετικό από το “Mπορείς απόψε να βγεις…“, για να μην αρχίσω να αναλύω εδώ τα web-radios —τα οποία μάλιστα κάνανε την εμφάνισή τους ακόμη και στο iPhone (iTunes link). Στα βιβλιοπωλεία υπάρχουν κάποια εξαιρετικά πίσω ράφια που δεν αγκομαχάνε από τα best sellers με τα χρυσοποίκιλτα εξώφυλλα, αλλά το βάρος του κύρους των συγγραφέων τους. Ψάξε και λίγο παραπάνω. Στο σινεμά και στο θέατρο αντίστοιχα, υπάρχουν περισσότερες από τις “πρωτοσέλιδες” (αδόκιμο;) προτάσεις των περιοδικών. Χθες, είδα στο Παλάς το The Thomas Crown Affair του 1968 (μαγικό). Ακόμα και στα blogs, πλέον το top100 του Sync (αν είναι μια κάποια ένδειξη) έχει περισσότερα “σκουπίδια” από ποτέ. Κι όμως υπέροχα διαμάντια κυκλοφορούν στα ιστολόγια, απλώς θέλουν λίγο περισσότερο ψάξιμο.

Οσο η μουσική γινόταν πιο lounge και τα φεγγάρι μεγάλωνε, η συζήτηση έφτασε στο διαγωνισμό για το “νέο” λογότυπο της Ολυμπιακής Αεροπορίας, πλέον Olympic Air. Στο oalogo.gr θα δεις τις τρεις τελικές προτάσεις που δόθηκαν για ψηφοφορία στο κοινό. Τελικά ψηφίστηκε αυτό. Δεν μου άρεσε. Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι από την αρχή είχα “θεσμικά” θέματα με τον τρόπο διεξαγωγής του διαγωνισμού. Απ’την άλλη, έχει μεγάλο ενδιαφέρον το ότι —από όσο διάβασα σε διάφορα fora non-design oriented— οι περισσότεροι επέλεγαν αυτό που βγήκε. Είναι το καλύτερο; Είναι το ωραιότερο; Σίγουρα είναι το πιο λάθος.

Πρόσφατα διάβαζα την ιστορία του Richard Rogers, ενός αρχιτέκτονα που σχεδίασε μια πρόταση για ανάπτυξη των κατοικιών στο Τσέλσι. Ο λόρδος Ρότζερς ετοίμασε σχέδια για την ανέγερση, στο χώρο που είχε αγοράσει η Qatar Diar, 552 υπερπολυτελών μονάδων, ενός αθλητικού κέντρου και ενός ξενοδοχείου. Η εταιρεία Quatar Diar πλήρωσε για την έκταση αυτή στο Τσέλσι 1,5 δισεκατομμύριο δολάρια και διέθεσε πενήντα εκατομμύρια για την προετοιμασία του έργου. Ενώ, όμως, όλα πήγαιναν καλά και ενώ ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει το έργο, μια απροσδόκητη παρέμβαση του πρίγκιπα Καρόλου, του διαδόχου του θρόνου, ανέτρεψε τα πάντα. Ο πρίγκιπας, ακολουθώντας τις απαιτήσεις πολλών ανθρώπων που αντέδρασαν στο σχέδιο, το χαρακτήρισε «ακατάλληλο» (unsuitable) και «μη συμπαθητικό» (unsympathetic). Ο αρχιτέκτονας απάντησε: «Why is he different to anybody else? Is he an architect? No. Has he some professional knowledge? No. Does he have a passion? Fine, he can join the rest of the people who have a passion.». Χωρίς να παίρνω μέρος, αναρωτιέμαι. Ποιος έχει δίκιο; Ποιος γνωρίζει περισσότερα; Ποιος είναι ο πιο κατάλληλος να πάρει μια τέτοια απόφαση; Ο αρχιτέκτονας; Οι πολλοί; Ο πρίγκηπας; Εσύ;

Γιατί έχει σημασία το τι διαλέγουν οι πολλοί και γιατί αυτή η μαζικότητα (το mainstream) είναι κάτι κακό; Δεν μπορώ να ορίσω το καλό και το κακό πάνω σε υποκειμενικές επιλογές. Αυτό που θα ήθελα είναι να βάλω ένα λιθαράκι στην προσπάθεια να μην ακολουθούμε το εύκολο, την πρώτη επιλογή, το ασφαλές, το “αυτό-που-κάνουν-οι-άλλοι”.

Μοιάζει σαν να είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε ό,τι θέλουνε κάποιοι άλλοι.

Είσαι ελεύθερος να γράψεις ένα σχόλιο σ’αυτό το blog. Ή να κλείσεις το παράθυρο και να μην ξαναπατήσεις εδώ. Ή -πόσο χαρούμενος θα ήμουν- να επιστρέψεις αργότερα με κάτι όμορφο που είδες και να το μοιραστείς. Στο κάτω κάτω, “you are what you share“, σωστά;

_
Η εικόνα είναι από το brown sharpie