29/06/2010
By nassoskappa
Comments
Posted In
Previous
Next
θέατρο εφ
Κούραση. Αυτό μόνο ένοιωθα όση ώρα προσπαθούσαμε να προσεγγίσουμε το Πειραιώς 260 καθώς κάποιος είχε κλείσει το δρόμο στο ύψος της Ιεράς Οδού και η κίνηση ήταν αφόρητη. “Μπάνια του λαού”, σκέφτηκα. Νοιώθαμε τυχεροί που είχαμε εισιτήρια για την παράσταση του Thomas Ostermeier (Τόμας Οστερμάιερ) και πολύ στεναχωρημένοι γιατί λόγω κίνησης θα την χάναμε.
Για το χώρο
Τελικά όμως φτάσαμε οριακά στην ώρα μας και με δυο μπουκαλάκια νερό μπήκαμε στην αίθουσα Η. Παρατήρηση 1: όταν κάποιος στήνει τέτοια “θέατρα” οφείλει να φροντίζει για τους θεατές. Θα πρέπει να μπορούμε να βλέπουμε και να χαρούμε μια παράσταση, όχι να στριμωχνόμαστε για να χωρέσουμε πολλοί. Από τις σανίδες που τρίζουν μέχρι τις άβολες καρέκλες και από την όλη κατασκευή που δεν με κάνει να νοιώθω ασφαλής μέχρι την κλίση του θεάτρου που δεν επιτρέπει την άνετη παρακολούθηση, ειδικά αν σου τύχει θεία με όρθιο μαλλί κομμωτηρίου, ο χώρος χρειάζεται ανακατασκευή.
Thomas Ostermeier, John Gabriel Borkmann
Ξεκαθαρίζω· δεν είχα ξαναδιαβάσει Ίψεν ούτε είχα δει Οστερμάιερ. Περίμενα την πολυαναμενώμενη (sold out!) παράσταση του διευθυντή της διάσημης Σαουμπύνε του Βερολίνου, θέλοντας να δω μια ωραία παράσταση. Το τελευταίο έργο που είδα φέτος ήταν το Akropolis Reconstruction του Μαρμαρινού, το οποίο μου άρεσε πάρα πολύ και, πραγματικά, ήθελα να δω κάτι εξίσου καλό.
Δεν μου έκατσε.
Το αδιάφορο σκηνικό, οι μέτριες ερμηνείες πλην της Kirsten Dene, η επίπεδη εξέλιξή του, η πλήρης απουσία άποψης από το σκηνοθέτη, ήταν αυτά που μου έμειναν. Τι να πω, αφού ο σκηνοθέτης της “θεωρεί ότι η πρόκληση για την πρόκληση στο θέατρο είναι μπανάλ“. Η G. (koritsi oksi), τα λέει πολύ καλύτερα από μένα και συμφωνούμε 100%. Διάβασε το “Η κρίση στη σκηνή“.
Γενικά, όμως το φεστιβάλ δεν μας πήγε καλά φέτος…
Στην κοιλιά του Μόμπυ ΝτικThe Trackworkers, WHALETRACKING unlimited
“Ζωντανή σκηνική εγκατάσταση με ηλεκτρονικό και φυσικό ήχο”, έγραφε στο πρόγραμμα. Δεν έχουμε πολλές μέρες ελεύθερες για το Φεστιβάλ και βρίσκοντας ευκαιρία για τη Δευτέρα, επιλέξαμε αυτό. Έμοιαζε ενδιαφέρον.
Δεν βρήκαμε κίνηση και σε συνδυασμό με την πολύ καλή οργάνωση στο parking (από πέρσι έβγαζα το καπέλο στο Πειραιώς 260 γι’ αυτό το θέμα) και τον λογικό σε αριθμό κόσμο, μπήκαμε στην ώρα μας και άνετα. Τα παραπάνω σχόλιο για το χώρο (τώρα στον Ε) ίσχυαν και πάλι, αλλά είχα πολύ καλή διάθεση. Και ελπίδες.
Άδικα. Σχεδόν δύο ώρες ανοργάνωτης και ερασιτεχνικής προβολής και σύνθεσης υλικού (που με διαφορετική προσέγγιση πολύ πιθανό να είχε ενδιαφέρον) με υπερβολές, αποτυχημένους πειραματισμούς και ελάχιστα ενδιαφέροντα σημεία, όπως η έναρξη με ένα σόλο με ένα σκοτσέζικο folk τραγούδι παραλλαγμένο με λαρυγγισμούς και συνοδεία ήχων από ζωντανή ορχήστρα η οποία προσπαθούσε να δημιουργήσει, άλλοτε πετυχημένα και άλλοτε όχι, την ατμόσφαιρα της θάλασσας.
Καλύτερη στιγμή της βραδιάς (με μεγάλη διαφορά) η προβολή ενός video με κείμενο του Heiner Müller (“Befreiung des Prometheus”), μια διαφορετική ιστορία του Προμηθέα το οποίο βρήκα εξαιρετικό και σαν κείμενο και σαν σύλληψη και σαν παρουσίαση. Μέχρι εκεί.
Δεν με ενοχλούν οι πειραματισμοί, μου αρέσει η αποσπασματικότητα, αλλά θέλω να βλέπω προσοχή στη λεπτομέρεια και στοιχεία τοποθετημένα με νόημα στη δράση/χώρο/έργο. Σκληρή κριτική είπες; Ισως.
Για να έχεις μια ιδέα:
[the]at[ρο]
Θέλω να βλέπω θέατρο. Είναι ένα από τα καλά της Αθήνας, έχει πολλά. Αν θες να προλάβεις όλες τις παραστάσεις μια χρονιάς είναι full time job. Δυστυχώς το διάστημα αντίδρασης από την πρεμιέρα μέχρι να μαθευτεί αν μια παράσταση είναι καλή σε συνδυασμό με τον λίγο ελεύθερο χρόνο δεν μου επιτρέπει να δω όσες θέλω. Το Φεστιβάλ είναι μια -ακόμη- καλή ευκαιρία να οργανώσει κανείς το χρόνο του και να δει κάτι, πιθανώς, ενδιαφέρον. Εκεί όμως έχω απαιτήσεις.
Πιστεύω ότι το κοινό θα πρέπει να έχει απαιτήσεις. Στην ποιότητα των χώρων, στις τιμές και φυσικά στις επιλογές των παραστάσεων. Και να αντιδρά. Να δείχνει αν μια παράσταση του άρεσε/δεν του άρεσε. Το γράφω για να το θυμάμαι. Δεν το κάνω. Ίσως γιατί με κολλάνε οι γύρω. Συχνά δεν καταλαβαίνω το χειροκρότημα του κοινού. Πότε το κάνει, γιατί το κάνει, αν θέλει και το κάνει ή αν σημαίνει κάτι άλλο.
Βγήκα και από τις δύο παραστάσεις απογοητευμένος. Συναντώντας δύο φίλους στην έξοδο, οι οποίοι είδαν περισσότερες παραστάσεις στο Φεστιβάλ, μοιραστήκαμε απόψεις. Το γεγονός ότι συμφωνούσαμε με καθησύχασε. Ελπίζω σε καλύτερη συνέχεια στο θεατρικό καλοκαίρι.