27/05/2010
By nassoskappa
Comments
Posted In
Previous
Next
Mystery Lost
Πριν 5 χρόνια φιλοξένησα, στο πρώτο σπίτι που έμεινα στην Αθήνα, δυο πολύ καλούς φίλους για ένα σαββατοκύριακο. Βγήκαμε, συζητήσαμε, ήπιαμε, περάσαμε καλά. Λίγο πριν φύγουν από το σπίτι με ρώτησαν αν βλέπω το Lost και, όταν είπα “όχι”, μου έδωσαν μερικά dvd με τις δύο πρώτες σεζόν. Θυμάμαι ακόμα την ατάκα της Ν. “μη κολλήσεις, να βγαίνεις!”. Κόλλησα.
Μέχρι και την περασμένη Δευτέρα, όπως και εσύ που διαβάζεις τώρα φαντάζομαι, έβλεπα το Lost φανατικά. Η μέρα προβολής είχε γίνει κάτι σαν τελετή, ενώ οι συζητήσεις της επόμενης μέρας είχαν τα πιο διαδεδομένα inside jokes που έχουν ακουστεί. Σε παρέες, ακόμα και με αγνώστους, η αναφορά στο Lost ήταν “σιγουράκι” ενώ όταν κάποιος απαντούσε πως δεν το παρακολουθούσε, οι γκριμάτσες απογοήτευσης από την, φανατική, άλλη πλευρά ήταν εμφανής.
Η Τρίτη το βράδυ ήταν η τελευταία “τελετή”. Την περιμέναμε πως και πως. Έχοντας, μάλιστα, απογοητευτεί από τα προηγούμενα τέσσερα επεισόδια, είμασταν σίγουροι πως το τέλος θα είναι καταπληκτικό. Τουλάχιστον ελπίζαμε.
Θεωρώ πως για να διαβάζεις ως εδώ και τη σειρά παρακολουθούσες και το τελευταίο επεισόδιο το είδες, αν όχι σταμάτα εδώ.
Ο καθένας, βέβαια, περίμενε τα δικά του. Είχε τις ελπίδες, τις προσδοκίες, τις απορίες του. Όλοι με όσους μίλησα εκείνη τη στιγμή αλλά και τις επόμενες μέρες, όπως και πολλοί από όσο διάβασα σε blog και fora, δεν ικανοποιήθηκαν. Περίμεναν να εξηγήσει τα πάντα, να αναλύσει κάθε λεπτομέρεια και καλύψει όλα τα κενά.
Ο Π. είπε “δεν μπορεί, θα βγάλει βιβλίο μετά από αυτό”, ενώ ο Κ. “τελείωσε ο 6ος κύκλος, το Lost όμως όχι ακόμα”. Σαν να προσπαθούσε ο καθένας να παρατείνει την χαρά και να μειώσει το “ξενέρωμα” από το απρόσμενα “αμερικάνικο” τέλος.
Για μένα ήταν ΟΚ. Καλό. Οχι, αυτό που ήθελα, αλλά έτσι όπως το πήγαινε δεν ξέρω αν θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο. Δεν μου άρεσε καθόλου η ιδέα του ενδιάμεσου κόσμου ως εξήγηση της flash-sideways ιστορίας του 6ου κύκλου, αλλά το υπόλοιπο ήταν μάλλον όπως το περίμενα.
Στοιχημάτιζα ότι θα κλείσει με τον MiB (Locke) και τον Jack στην παραλία δίπλα στο πόδι, αφού το νησί είχε ερημώσει, να λέει ο ένας στον άλλο πόσο θέλει να τον σκοτώσει αν και δεν μπορεί. Έβλεπα στο Lost πολλά κοινά με τις φιλοσοφικές αναφορές του Matrix και περίμενα ένα μεγάλο reset ως λύτρωση. Επρεπε να το φανταστώ όμως…
Ο J. J. Abrams δεν έχει τέτοια κολλήματα. Ίσα ίσα που έχει αποκαλύψει από την αρχή τι είναι αυτό που τον ενδιαφέρει. Το Μυστήριο.
Κάνε ένα διάλλειμα εδώ και διάβασε τη συνέντευξή του στο Wired “J.J. Abrams on the Magic of Mystery”, ή -ακόμα καλύτερα- δες την παρουσίασή του στο TED “Mystery box”, και θα καταλάβεις ότι το τέλος του Lost μάλλον θα έπρεπε να το περιμένουμε.
Ναι, έχω πολλές απορίες για διάφορα θέματα και αναφορές καθ’όλη τη διάρκεια της σειράς. Αλλά δεν βρίσκω λόγο να κάτσω να τα ψάξω τόσο. Ήταν ένα υπέροχο παραμύθι και τελείωσε. Έτσι πρέπει να το δούμε. Σαν ένα work in progess (διάβασε ένα πολύ ενδιαφέρον σχετικό κείμενο του Old Boy).
Σαν fiction και όχι science fiction. Οπως βλέπεις -αν όχι, ψάξ’το- το Fringe, του ίδιου του Abrams. Η επιστημονικές αναφορές του χάσκουν σε πολλά σημεία, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η ίδια η ιστορία και οι χαρακτήρες.
Ο Λ. ως μεγάλος φαν του Battlestar Galactica, προτιμούσε, μισοσοβαρά μισοαστεία, να το εξηγήσει με εξωγήινους. Τότε δεν θα τον ένοιαζε να καλύψει τα κενά. Τώρα που υποτίθεται όμως ότι στηριζόταν σε Φυσική (και Παρα-Φυσική) έπρεπε να εξηγήσει τα πάντα. Ίσως γιατί αυτό έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
Σκέψου όμως και πόσοι το έβλεπαν για άλλους λόγους από τους δικούς σου (μας;). Κάποιοι (Άλλοι) μπορεί να μη μπήκανε ποτέ σε forum μετά τα επεισόδια ή δεν του ένοιαζε η προέλευση του ποδιού με τα τέσσερα δάχτυλα. Κάποιοι (Άλλοι) που βλέπανε τη σειρά σαν άλλη μια σαπουνόπερα, περιμένοντας όχι την αποκάλυψη της ιστορίας του καπνού, αλλά την αποκάλυψη των κοιλιακών του Sawyer ή μιας καμπύλης της Kate. Κάποιοι (Άλλοι) που προτίμησαν ένα ηθικοπλαστικό φιλοσοφικό ανακάτεμα και ένα “Ωωωωω” στο τέλος καθώς ο Vincent ξάπλωσε δίπλα στον νεκρό Jack.
Οπως και να’χει, η σειρά που καθήλωσε τους περισσότερους στους δέκτες τους, που έμαθε σε πολύ κόσμο το download και τις νέες τεχνικές συμπίεσης και υποτίτλων, που μας έβαλε στο internet λίγο πιο πέρα από το facebook, που μας έκανε να περάσουμε καλά, τελείωσε. Και μ’αυτήν το Μυστήριο.
Εν αναμονή του επόμενου κολλήματος….