13/07/2009
By nassoskappa
Comments
Posted In
Previous
Next
Η Φαίδρα και το Σχέδιο διαφυγής
Σαν ιδέα μου αρέσει. Μετρώντας μέρες για την πολυπόθητη άδεια και τις διακοπές, μπορείς να συνδυάσεις τα “μπάνια του λαού” με μια ενδιαφέρουσα παράσταση σε ένα σαββατοκύριακο μακρυά από την Αθήνα. Το περασμένο καλοκαίρι ανακαλύψαμε μια πολύ όμορφη παραλία, απομονωμένη αλλά όχι μακρυά από τα camping της Επιδαύρου, δίπλα σε ένα εντελώς 70′s σπίτι, τόσο που θα περίμενες να βγει η Έλενα (Ναθαναήλ) του “Επιχείρησις Απόλλων” στο μπαλκόνι, και την επισκευθήκαμε δυο-τρεις φορές από τότε. Μια τέτοια εκδρομή δεν θα ήταν άσχημη και φέτος.
Η επιλογή γι’ αυτό διήμερο έγινε με αφορμή την παράσταση “Φαίδρα” του Ρακίνα από το Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας με την, βραβευμένη με Οσκαρ για το The Queen, Helen Mirren (Ελεν Μίρεν). Ηταν από τα πιο κουραστικά βράδια. Αλλά θα τα πάρω από την αρχή.
Φτάνοντας στο χώρο σχετικά νωρίς, πάνω από μια ώρα πριν, συναντήσαμε μια εικόνα που έδειχνε το επίπεδο της διοργάνωσης, αλλά και την παιδεία των θεατών. Μια τριπλή ουρά ανθρώπων, αλλά από τις “ελληνικές”, φουντωτή και με παρακλάδια, περίμενε για τα προπληρωμένα εισητήριά του. Στα ταμείο μόνο δύο πινακίδες διαχώριζαν τις κρατήσεις από αρχικό, Α-Κ και Λ-Ω, αλλά οι ουρές -για κάποιο λόγο- τρεις. Μια απλή ερώτηση στον υπεύθυνο εκεί, έφερε τον πανικό. Μα δεν έπρεπε να είναι όλοι αυτοί εδώ, είπε με άγχος όταν διαπίστωσε τι γινόταν, όλοι αυτοί είναι σε λάθος σειρά, συνέχισε, η σειρά αναμονής είναι μόνο αυτή εκεί. Οταν τον ρωτήσαμε γιατί δεν τους εξηγεί τι πρέπει να κάνουν για να εξυπηρετηθούμε όλοι, η απάντησή του ήταν εξίσου απλή και σουρεαλιστική. «Τι μπορώ να κάνω εγώ ;» (!)
Με τα πολλά, και αφού περιμέναμε μισή και πλέον ώρα εκεί και, αφού περιμέναμε και λίγο ακόμα σε άλλο διαφορετικό ταμείο για τις προσκλήσεις, ανηφορίσαμε τα σκαλιά της Επιδαύρου. Η μαγεία του τοπίου και του ίδιου του θεάτρου, όμως, δεν αρκεί τελικά για να ξεχάσεις τον ενοχλητικό κόσμο που συρρέει για τη δόση κουλτούρας του, στο “γεγονός του καλοκαιριού”. Ανάμεσα στους περίπου 9.500 θεατές του Σαββάτου, πολλοί από τους οποίους μάλλον δεν συγκαταλέγονταν στο “παραδοσιακό” θεατρόφιλο κοινό της Επιδαύρου, είναι λογικό να βρεθούν και ορισμένοι απολύτιστοι, αλλά το να μιλάνε μετά την έναρξη της παράστασης, είτε μεταξύ τους είτε στο κινητό το οποίο δεν μπήκανε στο κόπο ούτε καν να το βάλουν στο αθόρυβο, τους κατατάσει στη συνομωταξία των αναίσθητων.
Τελικά, κατάφερα να συγκεντρωθώ στην παράσταση. Δυστυχώς, όχι για πολύ. Κι αυτή τη φορά δεν έφταιγε κάποιος ενοχλητικός δίπλα μου, αλλά αυτά που συνέβαιναν στη σκηνή. Ο νεαρός Ιππόλυτος δεν μπορούσε να ακουστεί στο χώρο. Επρεπε να καταβάλει κόπο για να φτάσει η φωνή του στα πάνω διαζώματα και η ερμηνεία του ήταν μέτρια. Δίπλα του η Ελεν Μίρεν στο ρόλο της κατίνας-Φαίδρας ήταν καλή αλλά υπερβολική σε ερμηνεία, κάτι που με κουράζει πάντα. Το ίδιο και ο Θησέας. Διαπίστωσα μια γενική αίσθηση “ανάγνωσης” του κειμένουν από τους ηθοποιούς, αλλά ίσως φταίνε οι υπέρτιτλοι γι’ αυτό. Γενικά δεν μου άρεσαν οι ερμηνίες, με εξαίρεση την έξοχη βετεράνο Μάργκαρετ Τσίζακ στον ρόλο της δολοπλόκας γριάς Οινώνης.
Βρήκα πολύ καλά τα σκηνικά. Ενας μεγάλος μεταλικός κοίλος τοίχος με δύο εισόδος προς τη σκηνή, ταίριαζαν με το χώρο και ήταν αρκετά για να σε βάλουν στο κλίμα της κάθε σκηνής. Εξαιρετικός ο φωτισμός, με πολλές αλλά διακριτικές εναλλαγές από λευκούς προβολείς στημένους σε πύργους δεξιά κι αριστερά της σκηνής, αλλά και γαλάζιους τοποθετημένους στα πρώτα διαζώματα. Πέντε σιδερένιες καρέκλες και ένας κρατήρας τριγύρω στην ορχήστρα ολοκληρωναν το λιτό αλλά όμορφο σκηνικό.
Οσο “γυμνή” ήταν, όμως, η ορχήστρα, τόσο ήταν και η υπόλοιπη παράσταση, όπως η απόδοση του Ντέιβιντ Χιουζ, συντηρητική, και αδιάφορη ως κείμενο. Ακόμα και η πολυδιαφημιζόμενη σκηνοθεσία του διευθυντή του κορυφαίου Εθνικού Θεάτρου της Βρετανίας Νίκολας Χάιτνερ, δεν είχε κάτι το πρωτότυπο πέραν, ίσως, της χρήσης της θυμέλης ως βάθρου για τους δραματικούς μονολόγους και της στιγμής που ο Θησέας έσπασε ένα κανάτι πάνω της.
Τελικά δεν έφυγα καθόλου γεμάτος από την παράσταση. Μόνο κουρασμένος. Το χλιαρό πρώτο χειροκρότημα, αλλά και η ενασχόληση των περισσοτέρων με την παρουσία των διασημοτήτων στα διαζώματα, μου δίνουν την εντύπωση ότι με τη ίδια αίσθηση έφυγαν κι άλλοι. Θα συμφωνήσω με το σχόλιο στα Νέα:
«Στη διάρκειά της (παράστασης) κι ενώ ο έρωτας σκότωνε στη σκηνή τους ήρωες, η πλήξη «σκότωνε» στο κοίλο πολλούς από τους θεατές»
Στα καλά του σαββατοκύριακου, εκτός από το δροσερό μπάνιο, την όμορφη και καλή παρέα ήταν η γνωριμία μου με τη γραφή του Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες και το Σχέδιο Διαφυγής του. Πολύ ενδιαφέρουσα η ιδέα και ο τρόπος αφήγησης της ιστορίας του νεαρού Γάλλου υποπλοίαρχου Ανρί Νεβέρ, ο οποίος στέλνεται από την οικογένεια του να υπηρετήσει στις φυλακές στις Νήσους της Σωτηρίας. Η πλοκή, η εξέλιξη, οι χαρακτήρες αλλά οι φιλοσοφικές αναφορές μου θύμισαν το Lost (χωρίς να το συγκρίνω). Δεν το τελείωσα ακόμη, αλλά νομίζω ότι θα προσθέσω μερικά ακόμη βιβλία του Κασάρες στη λίστα με αυτά που θα πάρω μαζί μου στις διακοπές.
_ Η εικόνα είναι από το εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του Phèdre et Hippolyte
Design Insane said on 13/07/2009
Δες τι βλέπαμε εμείς λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα….Δεν μπορούσα να στο εξηγήσω, απλά πρέπει να το δείς :)
http://www.youtube.com/watch?v=bXT07AnkYRE
nice to see u man!
Nassos K. said on 13/07/2009
Επρεπε να πάμε κι εμείς στον Καμίλο, τελικά. C U again soon.
msaz said on 14/07/2009
ήταν για άλλο target group